Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εύα Σταματοπούλου: "Έκρηξη σιωπής"


                  
                           Στον πατέρα μου


Αγροικάω
Κρυφακούω – θροΐσματα και ψιθύρους
Στους ελαιώνες της νιότης μου
Αναζητώ ψηλαφώντας
Την εικόνα
Την παρουσία σου
Μα –φευ!- λείπεις
Μια έκρηξη σιωπής
Διαδέχεται τ’ όνειρο που 'ρθε
Στην ξώπορτα μας σαν εφιάλτης
Τον ζω ή με ζει;
Να ελπίζω ή να μην;
Κι όλο σε αναζητώ
Μα η έρημος γύρω μου δεν βγάζει κιχ!
Αφουγκράζομαι
Μα δεν ακούγονται καρδιακοί παλμοί
Ή άλλη υλική απόδειξη
Απόδειξη ότι σε έχω
Και ότι δεν τρέφω  δεσμό με ένα όνειρο
- Μια πνοή ανέμου
- Έναν άνθρωπο
- Εσένα, Πατέρα
Η έκρηξη αρχίζει από την καρδιά
Του καθρέπτη
Και απλώνεται ολούθε γύρω μας
Σιωπή – να σ’ εξαντλήσω
Ή θα μου φέρεις καλά μαντάτα;
Ότι ζει, ότι έχει πάει ταξίδι εδώ κοντά
Ότι η σιωπή δεν είναι συνενοχή και βασκανία

Και πάλι αυτή η αβυσσαλέα σιωπή
Εκρήγνυται
Απ’ τα μάτια
Τα χείλη
Το μέτωπο
Κι σαν φτάσει στην καρδιά
Την πιάνει πολυλογία

Αφουγκράζομαι και πάλι τη σιωπή
Εκρήγνυται με αναρίθμητα
"σε αγαπώ" και "μου λείπεις"

Τόσα – αρκετά για να σε θυμάμαι γελαστό
Και σιωπηλά να σου δίνω ραντεβού
Κάθε νύχτα στην Ονειρούπολή μου
Εκεί κάθε μέρα είναι ίδια με χτες
Κι εσύ ζεις δίπλα μας, γελαστός και αγαπημένος

Σιωπή  τώρα.

Σε σκέφτομαι.
Σιωπή.

Θα εκραγώ.




Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα