Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάϊος, 2018

Η "Γραβάτα δημοσίας αιδούς" του Δημήτρη Π. Κρανιώτη στη Λάρισα

Οι εκδόσεις «Κέδρος», ο Ιατρικός Σύλλογος Λάρισας, ο Σύνδεσμος Γραμμάτων-Τεχνών Θεσσαλίας, η Ένωση Λογοτεχνών Συγγραφέων Λάρισας και το Βιβλιοπωλείο «Καλτσάς» διοργανώνουν την παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής «Γραβάτα δημοσίας αιδούς» του Δημήτρη Π. Κρανιώτη, ιατρού ειδικού παθολόγου, την Πέμπτη 31 Μαϊου 2018 στις 8μ.μ. στο Αμφιθέατρο της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Λάρισας «Κ. Κούμας» (είσοδος από την πάροδο Μ. Χαδέλη, κάθετη της οδού Κούμα).
Πρόκειται για την ένατη ποιητική συλλογή του Λαρισαίου ποιητή σε Ελλάδα και εξωτερικό και το δέκατο συνολικά βιβλίο του (εξέδωσε και μια ποιητική ανθολογία στα αγγλικά)με 52 ποιήματα που έγραψε την τελευταία επταετία 2010-2017.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο Σωτήρης Παστάκας (ποιητής, εκδότης του περιοδικού «Ποιείν»), ο Άγγελος Πετρουλάκης (ποιητής, δημοσιογράφος) και ο Θάνος Γώγος (ποιητής, εκδότης του περιοδικού «Θράκα»).
Ποιήματα της συλλογής θα διαβάσουν η Κατερίνα Χατζημαρκάκη (ηθοποιός, θεατρική συγγραφέας) και ο ίδιος ο ποιητής.
Χαιρε…

Δημήτρης Zουγκός: "Άτιτλο"

Κοιμάσαι; Ωραία, η ιστορία αρχίζει δεν θα την καταλάβεις αλλά αρχίζει
ταξίδια εξωτικά και αναπαυτικές πολυθρόνες, υπήρξαν στιγμές και ένα ποτήρι κρασί που δεν τελείωσα ποτέ, περιμένει θάλασσες φίλε και σκέψεις να θέλουν, διαφυγή
Φέρνω στο σπίτι λοιπόν την βροχή δωμάτιο στενό και παράθυρα κλειστά, καμιά παγίδα μην αμφιβάλλεις έτσι ήταν πάντα, η ζωή μικρές ανάσες πριν την πνιγμονή.

Kλεοπάτρα Λυμπέρη: "H όραση συνήθως αυταπατάται"

Η πολυθρόνα φαίνεται στα δυό της πόδια· να φαίνομαι κι εγώ ειν’ υψηλός προορισμός· όλοι με κοιτάζουν γιατί φαίνομαι· να είμαι, άραγε, πώς θα ’ναι; ασαφές το ον στην ασάφεια πλέει· χρειάζεται να ορίσω την ουσία μου στο μπαλκονάκι της ύπαρξης να σταθώ σαν πολυθρόνα να κάθομαι και να κοιτάζω.
Τι σκοτεινό συγκεχυμένο το σώμα μου· πότε υπάρχει και πότε εξαφανίζεται· αυτό ρωτάει, το ίδιο απαντάει. Λέει ο φιλόσοφος: όταν κινείται προς τον άλλον η σκιά μου, το φαινόμενο προηγείται ή έπεται; Θα κοιτάζω συνέχεια, ώσπου η σελήνη να με κλειδώσει έξω από το σπίτι μου.
O φιλόσοφος είναι κάποιος που ψάχνει να βρει όσα οι άλλοι άφησαν σε άλλη θέση – ψάχνει μια πόρτα να μπει στον εαυτό του. (Αλλά ο εαυτός συνήθως αποσύρεται όταν τον κυνηγάνε)

(από τη συλλογή "Το μηδέν σε φωλιά", εκδ. Γαβριηλίδης 2018)

Μάνια Μεζίτη: "Lullaby"

-λυπάμαι όσους μένουν άυπνοι
παρατηρώ τα δαχτυλίδια
των ματιών τους-
σε θυμάμαι κάποτε
πάνε είκοσι χρόνια
να λες με βεβαιότητα
οι μαύροι κύκλοι δεν είναι κληρονομικοί
η αϋπνία τους προκαλεί
ν’ απλώνεις τρυφερά δυο ψέματα
ένα μπροστά από κάθε μάτι
να τα λικνίζεις ρυθμικά
και να μ’ αποκοιμίζεις

(από τη συλλογή "Η μαύρη ανάμεσα", εκδ. Κύμα, 2018)

Στέλλα-Λουΐζα Kατσαμπή: "Avθρωποειδή"

Οι μάλλον αθάνατοι
βρίσκονται δεμένοι σε βράχια.
Όρνεα τους τρων τα σωθικά
Φτιάχνουν μύθο,
όλο βάσανα.
Οι θνητοί
βρίσκονται δεμένοι σε καρέκλες,
σε ανθρώπους Ιανούς.
Δεν λυτρώνονται ποτέ.
Οι ήρωες
πεθαίνουνε για κάτι,
την υστεροφημία να κερδίσουν
μα μένουν εν τέλει αφανείς.
Οι θεοί
γλεντοκοπούν σ’ αιθέρες,
χαραμίζονται σ’ εταίρες,
δεν ακούνε πια τις προσευχές.
Οι μελλοθάνατοι
όλοι βασανισμένοι και φθαρτοί,
ημίθεοι, άνθρωποι και έκπτωτοι
ποντάρουν σε μια δεύτερη επίγεια ζωή.

(από τη συλλογή “Ανθρώπινα Δαιμόνια”, εκδ. Ρώμη, 2018)


Κώστας Λάνταβος: "Με δέος"

Θέλω να τολμήσω επιτέλους. Να κάνω αυτό που ονειρεύομαι: Να πάω έναν περίπατο έξω από την πόλη -να ναι φθινόπωρο και μεσημέρι- Να γονατίσω στους αγρούς με δέος -βαθιά υπόκλιση στη γονιμότητα- Να γεμίζω τη χούφτα μου με αφράτο νοτισμένο χώμα Να το ακουμπήσω με τρυφερότητα στο μάγουλο μου -αδρή υπόμνηση συγγένειας- Να αιχμαλωτίσω στην ψυχή μου το ζωντανό εκείνο συναίσθημα της ευγνωμοσύνης -απέραντης ευγνωμοσύνης-
Πριν επιστρέψω στην πόλη της μελαγχολίας Και των αθετημένων υποσχέσεων.

(από τη συλλογή "Καλημέρα", εκδ. Γαβριηλίδης, 2018)

Κυριάκος Ευθυμίου: "Μυροφόρες Μαρτίου"

Αστέρια λάμπουν την ουράνια λύπη. Σεμνών ευωδίες μυροφόρων Μαρτίου.
Χέρι αλμυρό πώς αγγίζει νερόν που αγάλλεται;
Αιώνων τοπίο αναλλοίωτο πόθων.


(από τη συλλογή "Κυρτός αλατοπώλης", εκδ. Εντευκτηρίου, 2015)

Ρουμπίνα Θεοδώρου: "Εβδομαδιαία αναφορά"

Τετάρτη σήμερα. Διεκπεραίωσα όλες τις υποθέσεις που άφησε ανοιχτές η προτροπή της Δευτέρας κι αν δεν έχω ορατότητα στης Παρασκευής τη θέα, οφείλεται στο ότι, το ενδιάμεσο, την Τρίτη ακόμη κηδεύει.
Αυτές οι Δευτεροτριτοτετάρτες της πολυχρησίας πολύ αετονύχισσες αποδείχτηκαν, αφού κατάφεραν κι επέκτειναν τόσο πολύ τις διαστάσεις τους, ώστε αγκίστρωσαν συλλήβδην τη βδομάδα από ένα "εξαρτάται πώς το βλέπεις". Κοίτα, λοιπόν, πώς τα φορεμένα τσουβάλια τους μ' εγκυμονούν και δεν είναι για γέλια το γεγονός ότι τραβώντας με από 'δω τα πολυπαθή και τραβώντας με από 'κει τα συμβαίνοντα, με ξηλωμένες ραφές θα γεννηθώ και παρ' όλα αυτά θα επιζήσω.
Δεν παραιτήθηκε αμαχητί, το ξέρω, η ερμαφρόδιτη προφητεία, άλλωστε ξανάγραψα γι' αυτήν κατά την προεμβρυική μου ηλικία, γι' αυτό και δε μου συγχώρεσε ποτέ το απλανές της θηλυκότητας και το αρρενωπόν της πλάνης.
Με τόση γαλάζια αδημονία που λούστηκα και από τόση αμείλικτη βεβαιότητα που ελάφρυνα, τι τη θέλω πια την πιθανότητα της επανόδου στο επιζήμια ωφ…

Eυσταθία Δήμου: "Ρυτίδες"

Έσχισαν το πρόσωπό μου. Ενώνω τα κομμάτια. Με δάκρυα διαρκείας.

Κώστας Ρεούσης: "Η απεικόνιση"

Ο άνθρωπος που φωτογράφιζε τον εαυτό του απομακρύνθηκε από το χημικό υγρό της εμφάνισης.

(από τη συλλογή "Καρίνα", εκδ. Φαρφουλάς, 2012)

Αλέξανδρος Βλαχιώτης: "Γίναμε όλοι"

Γίναμε όλοι αυτόκλητοι μάρτυρες ενός δράματος που λίγοι επέζησαν. Αδέσποτοι κριτές της ίδιας μας της ζωής και των άλλων. Μια απορία που θα εξοντώσει το εγώ μου. Μια κρίση που θα με αφανίσει. Θ’ άξιζε άραγε τον κόπο η εμφάνιση μου στον κόσμο των ερωτημάτων;

(από τη συλλογή "Η φαντασία ελεύθερη πετά")


Δημήτρης Tρωαδίτης: "Aπόπειρα εικοστή δεύτερη"

ο ήλιος βασανιστικός η γραφή θραυσματική σκοτώνει η πρώτη ανάγνωση η τρυφερότητα είναι απόγνωση η χαρά λύπη ο πόνος λύτρωση κι η συνύπαρξη είδος πολυτελείας συνηθισμένο βότσαλο στις αμμουδιές της μνήμης

(από τη συλλογή "Υπολήψεις-απόπειρες", 2013)

Iωάvvα Λιούτσια: "Η σημασία της Ελευθερίας"

Αχ, πότε θα ελευθερωθώ απ' τα καταπιεσμένα ένστικτά μου; Τα κουβαλάω μέσα μου μια ζωή. Όλα με κυνηγούν και δεν με πιάνουν. Πόσο ακόμα θα με καίει η φωτιά του χρόνου; Παρανάλωμα του ήλιου που δεν έδυσε που θ' αργήσει μάλιστα να δύσει. Κι όταν βουτήξω στα βαθιά, θα μείνω να κοιτάω την προκυμαία. Σημαία σε νωχελικό καιρό η Ελευθερία. Ποια ελευθερία μας πουλάει η σημαία; Καρφωμένη σ' έναν πάσσαλο καμαρώνει με τα τερτίπια του αέρα. Τόσο ελεύθεροι κι εμείς.


Πατρίτσια Aϊβαλή: "Xρέoς"

Ψυχή μου φύσα προσευχή να τιθασέψω φωτιές, που γκρέμισαν παλαίστρες να παλέψω. Στρογγύλεψε ο ουρανός, γλιστράμε κάτω. Κερί αναμμένο κράταγα. Θυσία. Πάρ’ το. Κατέβηκα τις γέφυρες, ψάχνω βοήθεια. Παγίδες κι αναθέματα – παλιά συνήθεια. Οφείλω χρέος βαρύ, με χρώματα να βάφω άλλη ζωή που ζει στης λάσπης μας τον τάφο. 


1o Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης "Ορφεύς" (Βουλγαρία 2018)

Το 1o Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης "International Poetry Festival "Orpheus" Plovdiv 2018"  θα διοργανωθεί 10-14 Μαϊου 2018 στη Φιλιππούπολη της Βουλγαρίας, με τη στήριξη της Βουλγαρικής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το 2018, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της πόλης ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης για το 2019.
Στο φεστιβάλ θα διαβάσουν ποιήματά τους 15 προσκεκλημένοι ποιητές από Ευρώπη, ΗΠΑ και Ισραήλ, μεταξύ των οποίων ο Λαρισαίος ποιητής Δημήτρης Π. Κρανιώτηςhttps://orpheus-plovdiv.eu/participants/23-dimitris-p-kraniotis-greece-димитрис-п-краниотис-гърция/

Γιάννης Zαραμπούκας: "Kουκούλια λήθης"

Το κασμιρένιο παλτό για μέρες έλειπε από την κρεμάστρα. Η ντουλάπα αδειανή και στο δωμάτιο μέσα έκανε μια ψύχρα. Σκόνη γύρω, κι όνειρα αφυδατωμένα, και ένα μαζί γεμάτο ξέφτια κουρελιασμένο, ένας σωρός όλα, κρυμμένος κάτω απ’ το κρεβάτι. Και μια αράχνη άχρωμη, διάφανη σχεδόν κουκούλια λήθης ύφαινε, διακριτικά μέρα τη μέρα, τις αναμνήσεις να τυλίξει. Για να ξεχάσει η ψυχή, το τραύμα της να κλείσει.

(από τη συλλογή "Το αναπόφευκτο της μοναξιάς", εκδ. Πνοή, 2018)

Γρηγόρης Σακαλής: "Πρovoμιούχος χρόνου"

Καθόμουν μόνος
σ’ ένα στενό πεζόδρομο σκεφτόμουν ποιο είναι το νόημα της ζωής απέναντι σ’ ένα κρεοπωλείο ξεφόρτωναν χοιρινές ωμοπλάτες από ένα φορτηγό-ψυγείο ήταν πρωί οι καταστηματάρχες σκούπιζαν μπροστά απ’ τα μαγαζιά τους κι εγώ έβλεπα μια παλιά βιβλιοθήκη σ’ ένα παραδοσιακό οίκημα που την κάνανε καφετέρια ένας τύπος έτρεχε να προλάβει με κάτι χαρτιά στο χέρι τα κινητά αφής χτυπούσαν δαιμονισμένα όλοι βιάζονταν και σκέφτηκα ότι ίσως είμαι προνομιούχος αφού έχω χρόνο να σκέφτομαι.



Παναγιώτης Tζαννετάτος: "Mικρές Aγγελίες"

Πωλούνται σε τιμή ευκαιρίας πλήρως εξοπλισμένες με το εφήμερο και ανακαινισμένες με εικόνες, λόγια και στιγμές, οι Ευτυχισμένες Μέρες.
Τι να τις κάνει η πραγματικότητα πληγώνεται κάθε φορά που βάζει το κλειδί στην πόρτα της μνήμης. Πονά, κάθε φορά που αντικρίζει ερημωμένα τα δωμάτια που κάποτε έσφυζαν ζωή.
Πληροφορίες Εντός. Τιμή συζητήσιμη. Αν και παρατηρείται ιδιαίτερα μεγάλο ενδιαφέρον από το γειτονικό διαμέρισμα της μνήμης.
Η Λήθη προσφέρει τα διπλά, για την απόκτηση τέτοιων ημερών.


(από τη συλλογή "Μικροί εσπερινοί", εκδ. Οδός Πανός, 2018)


Δέσπoιvα Παπαδήμου: "Oμίχλη"

Έλεγα πως τίποτα δεν είναι πιο απτό, αισθητό…
Κι εσύ, διακρίνεις ανάμεσα, μερικούς απ’ τους ανθρώπους, μερικά απ’ τα δέντρα, μερικά απ’ τα χτίσματα, μερικά…
Τελικά, τίποτα ξεκάθαρο… Λες κι είσαι συ… όταν σε γνώρισα…


Εύα Σταματοπούλου: "Μονάχη"

Το Μ το Αυτοκρατορικό (ύπουλο και μεγαλοπρεπές)
Στρογγυλάδα και
Τελειότητα του όμικρον
Μια τομή κατόπιν με το νυστέρι, μια
Προσθήκη
Γυναικείο πρόσωπο, σα Μάνα
Άλφα (σ’ έχουν υμνήσει, αρκεί)
Με σταύρωσαν αργά τη νύχτα
Σε σταυρό χαλκοπόρφυρο (στα χιόνια)
Κι εγλίστρησα σε δίλοφο στο τέλος
Λίγο πριν στην άβυσσο χαθώ
Γέννησε το ήτα φτερούγες και
Μου χάρισε τη μία.


(από τη συλλογή "Της ψυχής μου αναλλοίωτο φως")


Μαρία Βλάχου: "Πέλματα στην αυλή του κόσμου"

Θα ’ρθει ο καιρός που με άθικτη ορμή παιδιού θα καλωσορίσεις γυμνό τον εαυτό σου στις πέτρες θα ευωδιάζει ο χρόνος βιολέτες, γαρδένιες, ανθόφυλλα μανταρινιάς στα δάπεδα θα ιχνογραφούνται λασπωμένα ίχνη παλαιών ασύνταχτων ιστοριών. Υπό αναθεώρηση· θα ξανασυστηθείς με σένα φαρδιές σκέψεις ενσαρκωμένες σε αθώα παιχνίδια που δεν θέλουν να πεθάνουν. Πατάς, επιτέλους, την αυλή κι αυτή γίνεται ο κόσμος όλος τερπνό φυλαχτό μνήμης στο λακκάκι του λαιμού στριφογυρνά.

(από τη συλλογή "Πέλματα στην αυλή του κόσμου", εκδ. Κέδρος, 2018)

Xρήστος Kούκης: "Ύπvος"

Καιρό τώρα δεν μπορώ να κοιμηθώ, στριφογυρίζω στο κρεβάτι μου ώσπου ο ίλιγγος ν’ ανεβάσει τα όνειρά μου απ’ τον βυθό Η αγωνία μου κι απόψε περισσότερη απ’ το σκοτάδι κι όμως δεν περιμένω την αυγή, αργεί ακόμα η ώρα του φωτός κι όμως περιμένω τ’ άστρα και το φεγγάρι να φανούν και να μιλήσουμε και να ξεκαθαρίσουμε με άδεια μάτια, μη φύγουμε απ’ αυτή την ιστορία Κοιτάζω την αυγή, κοιτάζω το έθνος και ξέρω καλά πως δεν κάνω για νικητής, δεν είμαι πρώτο θέμα Αυτός ο τόπος δεν πέφτει για ύπνο με τη συνείδηση καθαρή Τι είδους άνθρωποι μας ξελόγιασαν και νύχτωσε έτσι άγρια κι απότομα Τι είδους άνθρωποι γίναμε κι εμείς και νύχτωσε χωρίς μια μάχη, μια μνήμη Μας κυρίεψαν οι στάχτες και ο σώζων εαυτόν σωθήτω μας συνήθισαν και οι στάχτες και μας προσάπτουν τη φωτιά έπρεπε, έπρεπε να είχαμε ακούσει την άρνηση Καιρό τώρα ζούμε με την αίσθηση πως μάταια ολισθαίνουμε και με την έντρομη υποψία πως μια πληγή, σαν κυβερνάει, βαθαίνει

(από τη συλλογή "Μοντέρνα ενοχή", εκδ. Κέδρος 2018)


Kωνσταντίνα Mαρίνη: "Tα χέρια και ο χρόνος"

Το χέρι του πατέρα μου θυμάμαι μ' εμπιστοσύνη αφημένο στο δικό μου για να περάσουμε το φανάρι στην πλατεία. Παιδί αυτός κι εγώ αμείλικτη αντιστροφή των ρόλων που ο χρόνος μόνο ξέρει να επιβάλλει.

(από τη συλλογή "Τα χέρια και ο χρόνος", εκδ. Κέδρος 2018)

Δημήτρης Π. Kραvιώτης: "Διψάνε οι λέξεις"

Διψάνε οι λέξεις
και πίνουν κρασί
να με μεθύσουν.
Οργώνω, θερίζω,
μα τώρα σωπαίνω
μην σβήσουν
σαν στεγνές κατάρες
σε ξερά χόρτα.
Σπάζω στάμνες
με υγρή ηχώ
να ξαποστάσω,
μες στο λιοπύρι
χωρίς νερό,
με μια χούφτα λάθη.