Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κώστας Λάνταβος: "Με δέος"




Θέλω να τολμήσω επιτέλους.
Να κάνω αυτό που ονειρεύομαι:
Να πάω έναν περίπατο έξω από την πόλη
   -να ναι φθινόπωρο και μεσημέρι-
Να γονατίσω στους αγρούς με δέος
   -βαθιά υπόκλιση στη γονιμότητα-
Να γεμίζω τη χούφτα μου με αφράτο
   νοτισμένο χώμα
Να το ακουμπήσω με τρυφερότητα
   στο μάγουλο μου
  -αδρή υπόμνηση συγγένειας-
Να αιχμαλωτίσω στην ψυχή μου
το ζωντανό εκείνο συναίσθημα της ευγνωμοσύνης
  -απέραντης ευγνωμοσύνης-

Πριν επιστρέψω στην πόλη της μελαγχολίας
Και των αθετημένων υποσχέσεων.


(από τη συλλογή "Καλημέρα", εκδ. Γαβριηλίδης, 2018)

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα