Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δημήτρης Π. Kραvιώτης: "Διψάνε οι λέξεις"




Διψάνε οι λέξεις
και πίνουν κρασί
να με μεθύσουν.
Οργώνω, θερίζω,
μα τώρα σωπαίνω
μην σβήσουν
σαν στεγνές κατάρες
σε ξερά χόρτα.
Σπάζω στάμνες
με υγρή ηχώ
να ξαποστάσω,
μες στο λιοπύρι
χωρίς νερό,
με μια χούφτα λάθη.



Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα