Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γιάννης Zαραμπούκας: "Kουκούλια λήθης"




Το κασμιρένιο παλτό
για μέρες έλειπε από την κρεμάστρα.
Η ντουλάπα αδειανή
και στο δωμάτιο μέσα
έκανε μια ψύχρα.
Σκόνη γύρω,
κι όνειρα αφυδατωμένα,
και ένα μαζί γεμάτο ξέφτια
κουρελιασμένο,
ένας σωρός όλα,
κρυμμένος κάτω απ’ το κρεβάτι.
Και μια αράχνη
άχρωμη, διάφανη σχεδόν
κουκούλια λήθης ύφαινε,
διακριτικά μέρα τη μέρα,
τις αναμνήσεις να τυλίξει.
Για να ξεχάσει η ψυχή,
το τραύμα της να κλείσει.


(από τη συλλογή "Το αναπόφευκτο της μοναξιάς", εκδ. Πνοή, 2018)

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα