Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούνιος, 2018

Πάνος Κυπαρίσσης: "Πέμπτη εποχή"

Σηκώνεις τα χέρια σου ψηλά
κι εκεί μετέωρος ακινητείς
με δάχτυλα της πρόθεσής σου σταλαγμίτες
Ποιά μνήμη σου δωροδοκείς
τόσους σταυρούς να θάψεις
Υψώνεται λερναία εποχή
Νήπιοι και κυνικοί
προσδοκούν μ’ οπλές του νου
κι απάτες την καταστροφή
να δείξουν την αλκή τους
Μη γελαστείς
δωροδοκώντας την να ξεχαστείς
μ’ αυτών το μέρος είσαι


(από τη συλλογή "Κλέβοντας σκοτάδι", εκδ. Γαβριηλίδης, 2018)


Ιφιγένεια Ντούμη: "Κάμελ"

Ο δρόμος που οδηγεί στο σπίτι με το πένθος είναι παραλιακός.
Για την ακρίβεια, ένα κομμάτι της διαδρομής είναι άμμος.
Ντυμένος για επίσκεψη, περνάει ανάμεσα απ’ τους λουόμενους
για να πάει να συλλυπηθεί.
Προηγουμένως γυάλισε τα παπούτσια του.
Δεν έχει σημασία που θα σκονιστούν.
Έπρεπε κάτω απ’ τη στρώση της άμμου τα παπούτσια
να έχουν υπάρξει γυαλισμένα.
Γέρνει ελαφρώς μπροστά.
Βαδίζει πατώντας πρώτα το μπροστινό μέρος του πέλματος.
Ίσως επειδή φοβάται να μην πέσει.
Στην επιστροφή, τα παιδιά στην αμμουδιά,
κουρασμένα απ’ τις ρακέτες και τον ήλιο,
θα αγγίζονται νωχελικά.

(από τη συλλογή "LoveΜeΤender", εκδ. Σαιξπηρικόν, 2018)

Δήμος Χλωπτσιούδης: "Ποίηση ναυαγός"

Πρόσφυγες λέξεις ναυαγούν σε πελαγίσιες σελίδες με κουφάρια ποιητικών σχημάτων φυλακισμένες σε χάρτινα κέντρα υποδοχής αποζητούν ελπίδα εξόδου προς τον ανθρώπινο πόνο.
Τόσα πτώματα δακρύων λερώνουν το χαρτί κι εμείς ακόμα αναζητούμε έμπνευση.

(από τη συλλογή "Ακατάλληλο", εκδ. Μανδραγόρας, 2016)

Εύα Σταματοπούλου: "Θέατρο σκιών"

Καθισμένος κάτω από τη μουριά
Σκεπτικός
Παρατηρεί την κίνηση των φύλλων
Ψιθυρίζουν μεταξύ τους μυστικά καθώς ο άνεμος
Ανέμελα τα κουνάει. Θρόισμα.
Αυτός, προσέχει τις σκιές.
Άλλες σαλεύουν, ζωντανεύουν κι αγριεύουν μπροστά του.
Άλλες, προτιμούν να ηρεμήσουν.
Του θυμίζουν τον εαυτό του.
Μια ζωή ζούσε στη σκιά της οικογένειας.
Τώρα, ζει στη σκιά της κοινωνίας.
Είχε γίνει κι αυτός μια σκιά.
Προτιμούσε, ωστόσο, να ’ναι μια σκιά
Ελεύθερη, ανέμελη, ξέγνοιαστη.
Οι σκιές των δέντρων ζωντανεύουν – τον καλούν
Να πλησιάσει.
Μοιάζουν.
Τον φωνάζουν γελαστά, τσιρίζουν σχεδόν και το βουητό
Του ανέμου φέρνει στ’ αυτιά του τις φωνές τους.
Τώρα πια, ανήκει στο δικό τους κόσμο.

(από τη συλλογή "Της ψυχής μου αναλλοίωτο φως") 


Αλέξανδρος Βλαχιώτης: "Το πανηγύρι"

Το πανηγύρι κράτησε για λίγο, μα πρόλαβε να ξεπουλήσει όλες τις ψυχές που κρύβονταν σ’ αυτό. Λίγα μέτρα πιο κάτω το εσωτερικό μιας αρένας έχει γεμίσει με το αίμα όλων αυτών που κατάφεραν να γίνουν θηράματα για πεινασμένα λιοντάρια.

(από τη συλλογή "Η φαντασία ελεύθερη πετά")

Αντώνης Δ. Σκιαθάς: "Σημείωση πρώτη"

Το βράδυ ο ποιητής δεν έχει σώμα
είναι πτηνό.
Κλωσά την άνοιξη
στο κρύσταλλο της νύχτας.
Αργά
το σώμα του εξατμίζεται
γλυκάνισο του αττικού έτους.
Κοίλον
στραμμένο στο φθινόπωρο,
φεγγάρι.


(από τη συλλογή "Ποιήματα – Περίληψη (1983-2006)", εκδ. Πικραμένος, 2006)

Δημήτρης Ζουγκός: "Άτιτλο"

Δεν μιλήσαμε ποτέ σαν παιδιά και είναι βέβαιο πια
δεν θα συναντηθούμε.
Διαβάζουμε πλέον καθαρά
τις πινακίδες με το απαγορεύεται
και θυμόμαστε τις παλιές καλές κλωτσιές στα πισινά
σαν χθεσινό αστείο.
Τώρα τ' άλογα σέρνουν τις μυλόπετρες για εμάς
και τα χέρια μας είναι καθαρά.
Δεν μιλήσαμε ποτέ σαν παιδιά
και είμαστε υγιείς.
Κάποιος έκλεψε την ποίησή μας
από νωρίς.

Γιώργος Κ. Ψάλτης: "Εσένα"

Μα αυτό είναι το θέμα μ' εσένα σε έχω διαλέξει εξαντλητικά απέναντι σ’ όλες. Τις κέρδισες. Δεν ξέρω αν έχασαν είμαι εδώ. Εσύ όμως λείπεις εσύ μόλις έφυγες. Στο τέρμα της ανηφόρας μπες στο φεγγάρι και πέτα.

(απόσπασμα από τη συλλογή "Εσένα", εκδ. Ίκαρος 2017)

Βασιλική Δραγούνη: "Αδιέξοδο"

Νεκρική σιωπή σπάει την πτώση μου.
Οι σκοτεινές γωνίες του νευρικού μου γέλιου αδρανοποιούν την αυτοκαταστροφή
προσπαθώντας να βρουν το θάρρος να ζητήσουν δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες.
Τα πυρωμένα βέλη του εναντίου διαπερνούν το προστατευτικό κενό
ελπίζοντας να βρουν τη χαμένη σοφία στα μάτια των νεκρών φιλοσόφων.
Η μακρινή υπενθύμιση του θλιβερού απολογισμού
πατάει το φράγμα του σωστού και του λάθους.



Ελένη Σαμπάνη: "Άτιτλο"

Σήμερα ξύπνησα και όλα μου τα προβλήματα είχαν λυθεί Γυρνώντας πλευρό σκόνταψα στο πεπερασμένο της ύπαρξης και προσγειώθηκα στο περίγραμμα του κορμιού μου Τινάζοντας την κιμωλία ξεκίνησα άλλη μια μέρα.


(από τη συλλογή "Η σκόνη που βαραίνει τα ράφια μας", εκδ. Κέδρος, 2018)

Σταύρος Σταμπόγλης: "Άτιτλο"

Το μελάνι μου λογαριάζεται από σόι ηρώων. Ευταξία θριάμβων η γραφή μου. Ανεξίτηλο αποτύπωμα πράξης και τάξης. Όπου κάθε συλλαβή τσακίζει τη λέξη της. Και η λέξη συντρίβει την έννοιά της. Θα γίνω κι εγώ πατέρας. Τα παιδιά μου θα τρέφονται με τα κομμάτια των παιδιών σας.

(από τη συλλογή "Διηγήσεις πόλεων", εκδ. Κέδρος, 2016)

Θάνος Γώγος: "Άτιτλο"

Κρατούσες το κοριτσάκι από το χέρι
Κι εμένα από το άλλο χέρι
Κι εγώ κρατούσα
τα δέντρα
τη λίμνη
τα ζώα
Όλον εκείνον τον χειμώνα


Δημήτρης Π. Κρανιώτης: "Ενός λεπτού σιγή"

Κρυμμένο το λεπτό Της σιγής Γυρίζει νυχτωμένο Κι οι λέξεις του Σαλπάρουν Σε αμύθητες ωδές
Στρώσε φύλλα Χωρίς θυμό Φύτεψε άνθη Με θυσία
Κι αν το νερό Ποτίσει ζωές Το χώμα Αν θάψει αιώνες
Σβήσε το λάθος Μα μην κοιμηθείς Γράψε τη μοίρα Μα μην ξυπνήσεις