Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Αύγουστος, 2018

Ξάνθος Μαϊντάς: "Νυχτερινό"

Απόψε μόνος ποιητή
όπως και στη φωτογραφία
με τη λιτή στο χέρι ανθοδέσμη,
λίγα κρινάκια του αγρού
από εσένα μαζεμένα.
Το πρόσωπό σου καθαρό
βλέμμα γλυκό, πικρό αθώου
βλέμμα χωρίς προορισμό.
Η αίσθηση απ' την παλιά φωτογραφία.
Μείνατε μόνος ποιητή
ή έστω με πέντε, έξι
αμήχανους -γιατί άραγε-
φίλους. Φίλοι, φιλέρημοι
(πανάθεμά σε ποιητή
μην παίζεις πάλι με τις λέξεις).

(απόσπασμα από τη συλλογή "Τριλογία 17", εκδ. Γαβριηλίδης, 2018)

Μυρσίνη Γκανά: "Άτιτλο"

Μη νομίζεις Κι εμένα δουλειά μου Είναι οι λέξεις. Να τις πλέκω Απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη και να μετράω πόντους. Να τις φοράω μετά Κατάσαρκα κι ας με τσιμπάνε κι ας βγαίνει κάποτε ένα μανίκι μου λειψό και τα κουμπιά σε λάθος θέση και γράφει ο έλεγχος Οικοκυρικά μηδέν.


(από τη συλλογή "Τα πέρα μέρη", Εκδ. Μελάνι, 2017)

Δώρα Κασκάλη: "Τα λόγια εκείνου"

Με ανεμίζεις· τρίζεις τους τοίχους της συνήθειας. Με αποφυλακίζεις δίνοντας εγγύηση τοπάζια, φεγγαρόπετρα, κοβάλτιο. Μάτια φυλακτό. Με σέρνεις στο φως σου φανέ του απόβροχου κρύσταλλο που επιστρέφει το είδωλό μου καθαρό. Ησυχασμένο. Εξημερώνεις το σκορπιό που τάιζα στο μπράτσο. Στη θίνα σου ακουμπώ στόμα διψασμένο κι όλα τα μέλη υγραίνονται. Μου γεννάς λέξεις που βαφτίζω στην προσδοκία το νόημά σου εγκολπώνοντας. Σε σπάζω, κομμάτια σάρκας, ενοχής, κάβλας και στέρησης. Σε φορώ μικρή μου εγκατάσταση απόκοσμο τέρας θησαυρέ μου.
Είπεν εκείνος.
Γεννηθήτω το ποίημά του.


(από τη συλλογή "Κάπου ν' ακουμπήσεις", εκδ. Μελάνι, 2018)

Ειρήνη Βακαλοπούλου: "Το νησί"

ο θαλάσσιος βράχος εκείνο το αντικαθρέφτισμα δεν άφησε κληρονομιά στο κύμα
μα το λείο παράθυρο φανταστικά θωρεί τις σιωπηλές καμπάνες

(από τη συλλογή "Η επίσκεψη", εκδ. Σαιξπηρικόν, 2018)


Απόστολος Θηβαίος: "Εν κατακλείδι"

Ανεμίζουν λέει φώτα πολύχρωμα και ένα κορίτσι,
μοντέλο του ρεύματος που τίποτε πια δεν σημαίνει,
θάβει κάτω απ’ τις γόβες της σωρούς τις ακροπόλεις
Και γερνά.
Για χάρη της οι ποιητές απόψε
υπόσχονται να γράψουν μονάχα τραγούδια
παραδίδοντας τώρα και για πάντα
τα εργαστήρια τους στη φωτιά
Κόντρα στον καιρό
με την υγεία τους κλονισμένη
θ’ απαγγείλουν ξανά και ξανά
τους ανεπανάληπτους στίχους
βάφοντας τα μάτια τους με τα νησιά
Έτσι δίχως χάρτες και όργανα
Με μίλια ναυτικά
χτυπημένα στα σώματά τους
οι ποιητές θα πεθάνουν
μες στην καρδιά του μεσημεριού.
Προτού φύγουν δίνουν τα χέρια, αγγίζονται τρυφερά στους ώμους.
Όλοι οι δρόμοι είναι επικίνδυνοι, λες.
Όλες οι σκιές είναι κίνδυνοι.
Άμα φύγεις
θα πω στην ορχήστρα
να παίξει για σένα
όλα τα μυστικά ημιτόνια αυτού του κόσμου.


Καρίνα Βέρδη: "Πεταλούδες"

Η νύχτα φόρεσε το μανδύα της στέπας Μια λέξη σου από φίλντισι έσπασε Στην παγωμένη λίμνη με τα δηλητήρια Το φαρμακωμένο της κορσέ έσφιξε τόσο Που έσκασε σε ροζ πεταλούδες Άπραγοι οι δράκοι δεν το πίστευαν Και την κυνηγούσαν να την ανασυνθέσουν Για να την σκοτώσουν ξανά Προςευχαρίστηση Αλλά οι πεταλούδες ήταν γιγάντιες Και το σώμα τους λάθεψε για καλό Εξάλλουήτανσυσπειρωμένες Μετά από τρεις αιώνες το δηλητήριο στέρεψε Χρειάστηκαν τόνοι χαρτιού Και μελάνια υπολογιστών Για να γίνουν ανίκητες

(από τη συλλογή "Ηλεκτρικό βυσσινί", εκδ. Όστρια, 2018)

Ερμοφίλη Τσότσου: "Ποιητές της Κυριακής"

Η ποίηση δυνητικά απλή γραφή
ιερή
σαν το αμάρτημα της μητρός
εθεάθη γυμνή
να γυρνά από τα αμπελοτόπια της οργής
κλωνάρια
δεντρύλλια
ενεργητική
παθητική
ανάρμοστη συμπεριφορά
αντανακλάται απέναντι στους
βάναυσους φονευτές της
αμίλητη
περιμένει τον εισβολέα εαυτό της
σκεπτική επικροτεί
(θρέφει τη ραχοκοκαλιά της)
διανθίζεται παντού.
Παχιές οι ανάσες της ρέουν απροστάτευτες
στου Αχελώου το πρόσταγμα.
Κοιτιέται, περιμένει
διαπερνά τα χείλη των συνομιλητών της
της μοίρας τα καμώματα να θρέψει.


 (από τη συλλογή "Ώρες ανησυχίας", εκδ. Σμίλη, 2018)


Δημήτρης Π. Κρανιώτης: "Λύτρωση"

Αφειδώς μου πρόσφερες Μη συνειδητά Παρανοήσεις του ιδεατού
Υπερβατικό μυστήριο Η ζωή Με ανακαλεί Από τον μύθο Της αθανασίας
Και με παρασέρνει Στον εγγενή κόσμο Ανεξίτηλων κωδικών – Ψυχή και σώματι – Λύτρωσης