Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτέμβριος, 2018

Σωκράτης Καμπουρόπουλος: "Ονειρο Κασσάνδρας"

χρώμα αγάπης
αμβλύ
παράδεισος
έστεφε
ίσως

εγώ
φλοίσβος
αν-αιρούμενος
πανωδία
ομόηχο
τραγούδι
ολοκάθισμα
λυσίκομος
κόρη
λύσσαξε ο δρυοκολάπτης
στ’ άσπρα
νύφη της νύχτας
ανύμφευτε
παλίμψηστο
φεγγάρι
ασπαλάθων
λειτουργία
ανεμώνης
σκύβαλα
(νουθεσίας
σκήπτρα)
τι αξία
έχει
το μεταίσθημα;

(Άγιο Όρος, Μάιος 2013)

Πηγή:  Frear.gr

Κωνσταντίνος Μπούρας: "Η προσευχή του ταλαίπωρου ποιητή"

Μούσα Ερατώ, δώσε στον εργάτη σου τον πιστό φτηνό υλικό για τις εμπνεύσεις του, δώστου υπομονή και θυμό καλό να γράφει τα ωραία ποιηματάκια του, κανέναν να μην ενοχλεί, ιδιαίτερα τις εξουσίες αυτού του κόσμου που φρικιούν και τρομάσσουν με κάθε ελεύθερη φωνή κάθε προσπάθεια καταδολιεύσεως της επισήμου χρήσεως τού γλωσσικού κώδικος. Βλέπεις εμείς είμεθα σκαπανείς ενός κόσμου άλλου στα σύνορα τής φυλακής που κάποιοι έφτιαξαν εδώ και μετονόμασαν σε “Κοιλάδα του Θανάτου”. Μέσα στα δάκρυα και τους λυγμούς εμείς στην άκρη των χειλιών του κάθε αιχμαλώτου κάνουμε να σκάσει χαμόγελο κρυφό κι ανθυπομειδιώμεν όλοι μαζί στην ανάμνηση των πυλών που οδηγούν έξω από εδώ στον καθαρόν και άπλετον και ξάστερον αιθέρα. Κι οι δεσμοφύλακες μαζί κάνουν πως τάχατες δεν βλέπουν τα παιδιακίσια καμώματά μας. Κανένας δεν απειλήθηκε ποτέ από έναν ταλαίπωρο ποιητή, εξόν οι εξουσίες οι κοσμικές που καλώς γνωρίζουν πως κάτω από το καλοκάγαθο ύφος, τις ατυχείς ομοιοκαταληξίες και τις παμπόνηρες παρηχήσεις

Δήμητρα Κουβάτα: "Κάποιος να γράψει"

Κάποιος πρέπει να γράψει
για τις νοικοκυρές,
αυτές που στέκονται στο νεροχύτη το πρωί
να κάνουν τον καφέ τους.
Σ’ αυτά τα ελάχιστα λεπτά που χαμηλώνουν τη φωτιά,
ισιώνουν
για να κοιτάξουν πέρα απ’ το παράθυρο.
Μαρμαρωμένες,
όρθιες.
Καπετάνισσες
στο άλογο του χρόνου.
Ώσπου αναστατώνονται, κλείνουν εν τάχει τη φωτιά
και βίαια επανέρχονται
στη φύση τους.

Κάποιος πρέπει να γράψει και για τις νοικοκυρές.
Ναι, αυτές
με τη φωλιά στα αχτένιστα μαλλιά τους.

(από τη συλλογή "Σκυλί δεμένο", εκδ. Μανδραγόρας, 2017)

Κλεοπάτρα Λυμπέρη: "Δωμάτιο με θέα"

Ο ποιητής κοιτάζεται στα πράγματα μέσα στο σπίτι·
η φύση του σπιτιού ξέρει ν’ αλλάζει συνεχώς· πέφτουν
καρέκλες και τσακίζονται, πηδάνε άλογα στις πολυθρόνες.
Οι νύχτες βόσκουν στα πατώματα. (Αν τις ταΐσεις
ποιήματα θα χορτάσουν;) Λάμπα μου φέξε, το σώμα
κόβεται σε πολλές λέξεις, οι λέξεις βγάζουν τα ρούχα
τους. (Τη νύχτα που πέθανε ο ποιητής Τάσος Δενέγρης,
ήρθε στον ύπνο μου και μου είπε : Τα ποιήματα είναι
οι σκιές των δασών).
(Η όραση συνήθως αυταπατάται; O Mπόρχες νομίζω θα
έλεγε: η όραση είναι βιβλιοθήκη· ομοίως κι αυτή περισυλλέγει
το ένα το άλλο. Πολλές φορές γλιστράει και φεύγει
χωρίς να βλέπει αυτό που συμβαίνει. Μια βιβλιοθήκη
δεν είναι βοσκός αλλά δοχείο με φτερουγίσματα. Όμως το
ζητούμενο, η σοφία, πάντα εχθρεύεται τα τοπία της σκόνης·
ζει κρεμασμένη σε μια αιώρα που δεν περιμένει τον κουνιστή
της αλλά την αδαμάντινη χαρά του ουδέν οίδα.)

(από τη συλλογή "Το μηδέν σε φωλιά", εκδ. Γαβριηλίδης, 2018)

Μαρία Λάτσαρη: "Ανθολόγιο"

Απ' το μίσχο έκοψα
το πορφυρό κεφάλι
αίμα χύθηκε μελάνι
παπαρούνα αειθαλής
ανθίζει μες στις λέξεις
με τρεις - τέσσερις έρωτες ακόμη
η νοσταλγία τους μαζεύει
στα κλεφτά
με τα λεπτά της δάχτυλα


(από τη συλλογή "Εν δυνάμει πραγματικότητα", εκδ. Μανδραγόρας, 2016)

Άρης Γεράρδης: "Τα κρυφά ελατήρια του ωρολογοποιού"

Με φακό και δίκαννο μπαίνει στον κήπο σου ο παλιός ωρολογοποιός κλέβει τα φρούτα σου πυροβολεί τ' όνειρό σου και σπάει το ρολόι σου. Κανείς δεν ξέρει τα ελατήριά του· η φωτογραφία τον δείχνει γέρο να 'ρχεται νέο να φεύγει.

(από τη συλλογή "Ευτυχώς είναι ακόμα σήμερα", εκδ. Οδός Πανός, 2018)

Τάσος Γερμενής: "Ο ύπνος των ποιητών"

Των ποιητών ο ύπνος έχει το χρώμα της μετάληψης
Σώμα βαθύ ενώπιον των οστών του Αίμα που εξατμίζεται στη δικαιοσύνη του φωτός
Των ποιητών ο ύπνος είναι στυφή αγκαλιά
Σώμα χρησμός φιλεί τις συμπληγάδες του Αίμα που στου εγκλήματος στεγνώνει τον αέρα
Των ποιητών ο ύπνος δεν αγαπάει την ψυχή τους
Σώμα μια δρασκελιά απ’ του φθαρτού το άρωμα Αίμα που οξειδώνει τα ορύγματα του ονείρου
Των ποιητών ο ύπνος μορφή της μιας στιγμής μέσα στην άλλη


Ντέπη Φαρκάτση: "Το μήλο"

Θα μπορούσα να είμαι το τόξο Θα μπορούσα να είμαι το βέλος, Μα δεν θέλω να έχω σώμα φτιαγμένο από ξύλο Ή αιχμηρές τριγωνικές γωνίες για αυτιά
Θέλω να είμαι το μήλο, Το θυμωμένο μήλο πάνω στο κεφάλι κάποιου, Το μήλο με το κόκκινο φόρεμα, Το μήλο που δεν φοβάται κανένα βέλος και κανένα θάνατο
Θα γίνω λοιπόν το μήλο σας, Ο τέλειος στόχος σας, Παρακαλώ μόνο αυτή τη φορά μην αστοχήσετε Κάντε μου τη χάρη

Βασιλική Δραγούνη: "Σπασμένο κοχύλι"

Διψάς; με ρώτησε ο από μηχανής θαλασσινός θεός που κολυμπούσε μπροστά από μένα. Ο ορίζοντας συνέχισε να απλώνεται σαν μια φλεγόμενη κουβέρτα κι ο ουρανός, προάγγελος απρόοπτου θαύματος, συνέχισε να αντιλαλεί τον απόηχο της ερώτησης.
Προσπάθησα να απαντήσω μα το σπασμένο κοχύλι του χρόνου που κρατούσα για κούπα συνέχισε να ξεχειλίζει κι εγώ, αψηφώντας το όραμα του απείρου, συνέχισα να αναζητώ τα τσόφλια.



Δημήτρης Π. Κρανιώτης: "Ύψιλον"

Το ύψιλον Δίνει φωτιά Σε φθόγγους ευτυχίας
Το μηδέν Δείχνει σιωπή Σε κλάσματα της λήθης
Βρεγμένα ψευδογράμματα Καίνε λευκές σελίδες Κι αρχέγονα αρχέτυπα Τη σκέψη μας ζυγίζουν