Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κωνσταντίνος Μπούρας: "Η προσευχή του ταλαίπωρου ποιητή"




Μούσα Ερατώ,
δώσε στον εργάτη σου τον πιστό
φτηνό υλικό για τις
εμπνεύσεις του,
δώστου υπομονή
και θυμό καλό
να γράφει τα ωραία
ποιηματάκια του,
κανέναν να μην ενοχλεί,
ιδιαίτερα τις εξουσίες
αυτού του κόσμου
που φρικιούν και τρομάσσουν
με κάθε ελεύθερη φωνή
κάθε προσπάθεια
καταδολιεύσεως
της επισήμου χρήσεως
τού γλωσσικού κώδικος.
Βλέπεις εμείς είμεθα
σκαπανείς
ενός κόσμου άλλου
στα σύνορα τής φυλακής
που κάποιοι έφτιαξαν εδώ
και μετονόμασαν σε
“Κοιλάδα του Θανάτου”.
Μέσα στα δάκρυα και τους λυγμούς
εμείς στην άκρη των χειλιών
του κάθε αιχμαλώτου
κάνουμε να σκάσει
χαμόγελο κρυφό
κι ανθυπομειδιώμεν
όλοι μαζί
στην ανάμνηση των πυλών
που οδηγούν έξω από εδώ
στον καθαρόν και άπλετον
και ξάστερον αιθέρα.
Κι οι δεσμοφύλακες μαζί
κάνουν πως τάχατες δεν
βλέπουν τα παιδιακίσια
καμώματά μας. Κανένας
δεν απειλήθηκε ποτέ
από έναν ταλαίπωρο ποιητή,
εξόν οι εξουσίες οι κοσμικές
που καλώς γνωρίζουν
πως κάτω από το καλοκάγαθο
ύφος, τις ατυχείς ομοιοκαταληξίες
και τις παμπόνηρες παρηχήσεις
κάποια μηχανορραφία εξυφαίνεται
εις βάρος του καθεστώτος.
Δώσε μούσα Ερατώ
να γίνει Ποίηση Υψηλή
αυτό το ξερατό
και να σπαρθούν τα πέλαγα
απαξάπαντα
με ανεμώνες...


(από τη συλλογή "Είκοσι και πέντε “προσευχές” ταπεινών και αδύναμων όντων", εκδ. Αγγελάκη, 2018)



Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα