Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτώβριος, 2018

Στέλιος Χουρμουζιάδης: "Καλή αρχή"

Φιλό-ξενες
φωνές πολλές με
διαταράσσουν.
Με νέα αρχή
βλέπω εμπρός.
Νιώθω ακόμα
Πίσω.
Μέσα μου τo
της θλίψεως
εγκώμιον.

(από τη συλλογή "Βερολίνο-Βρυξέλλες", εκδ. Περισπωμένη, 2017)

Μαρία Πολίτου: "Κάτω από τα ποιήματα"

Κάτω από τα ποιήματα
ψάξε να με βρεις.
Των λέξεων σήκωσε
το βαρύ χαλί
στο αίμα χειροποίητο
-από το χρώμα θα με αναγνωρίσεις –
μία λέξη ξεφτισμένη
απ’ την ανάποδη
να κρέμομαι
να προσπαθώ
να σκαρφαλώσω
απεγνωσμένα.
Να κεντηθεί
ακέραιο
απ’ την καλή
το ποίημα.

(από τη συλλογή "Επιτέλους αποβίβαση", εκδ. Κουκκίδα, 2018)


Τσαμπίκα Χατζηνικόλα: "Συλλογίζομαι αυτούς που αγαπούν"

Συλλογίζομαι αυτούς που αγαπούν
τη λάμψη των ματιών όταν τους καθρεφτίζουν,
το φως κάτω από βλέφαρα κλειστά
και πίσω από τις γρίλιες τις κλειστές,
τα μεσημέρια του καλοκαιριού
και κείνα του βροχερού φθινοπώρου
με τις κουρτίνες διάπλατα ανοιχτές·
κι αγάπησα αυτούς που λάτρεψαν
τη σπίθα των θλιμμένων ματιών,
τις δυο ρυτίδες στο στόμα δίπλα,
εκεί που γέλιο και θλίψη τρεμοπαίζουν σιωπηλά.

(από τη συλλογή "Ακροδάχτυλα", εκδ. Πόλις 2018)

Κατερίνα Ζησάκη: "φωτογράφος ζητείται για το κενό"

δεν έχω ούτε μια φωτογραφία σου
που να λέει πώς ήσουν πριν να γεννηθείς
υπήρχες;
δεν υπήρχες;
σ' ονειρεύτηκε η μάνα σου ή σ' έκλεψε
από έναν κόσμο που όλα
ήταν καλύτερα: τα κορίτσια πράσινα
τα χωράφια μέλι
κι οι άντρες νοσταλγοί
μιας θηλυκής μαγείας
εξανθρωπίζονταν

βρήκες κόσμο αντίστροφα με τις ρόδες
τρακάρισες γιατρό κι έπαψες να πηγαίνεις
έκτοτε στάση: ζεις – γερνάς – πεθαίνεις
ακίνητος ανάμεσα σ' ακίνητους ανάμεσα σε πόνο
κι ούτε μια φωτογραφία σου δεν έχω
που να λέει πώς ήσουν πριν να γεννηθείς
και πως υπήρχες
έτσι ώστε να βεβαίωνα
πως καταλήξαμε εδώ
από μιας μάνας κλέψιμο
κατά λάθος
και μόνο

(από τη συλλογή "Μισέρημος", εκδ. Μανδραγόρας, 2018)

Ξένη Σκαρτσή: "Για μένα για σένα"

Δεν έχεις ρυθμό γι’ αυτό δεν έχεις τέλος.
*
Δίπλα στη θάλασσα προχωράμε απλά
ο κόσμος μας είναι εικόνες
Δίπλα τους ανασαίνουμε απλά
και δεν ξεχνάμε πια τα βήματα μας.
*
Ό,τι αγαπάμε το φέρνουμε εκεί
ν’ ακούσει το σκοτάδι. Όλα με το ίδιο θέμα
μεγαλώνουν και πληθαίνουν
Πού θα φθάσει αυτός
ο ήχος;
*
Με το φως θα περπατάμε χέρι-χέρι
και θα ’σαι εκεί και θα κοιτάς
Θα λες: αυτός είναι ο κόσμος.
*
Το πηγάδι γέμισε τόσο νερό
που πλησίασε την πηγή του κι αστράφτει
Θα σε καθίσω δίπλα και θα σε κοιτάω
Ο κόσμος είναι ζωντανός.
Όταν μιλάς
γίνονται καλύτερες οι κινήσεις μου.
*
Γέμισα τ’ αυτιά μου με θάλασσα
Ύστερα γύρισα και σε κοίταξα
Για να συγκρίνω τους ήχους.
*
Κοιμήσου, είναι σιωπή ο ύπνος
Μες τη σιωπή ο κόσμος
κουβεντιάζει.
*
Σε γέμισα νερό
μα δεν το πρόσεξες
Τώρα κι ας μην το θέλεις
είσαι αλλιώς.
* Ζήτησε λοιπόν και πάρε
Μην το σκέφτεσαι
Ο κόσμος είναι τρίτο πρόσωπο.
*
Γραμμές και εικόνες
Πας παντού όλο γραμμές
και εικόνες.
*
Δυνατό το σκοτάδι σε οσμίζεται
Σκύβει από πάνω σου και πίνει θάλασσα
Ακούω παντού τους …

Χλόη Κουτσουμπέλη: "Επίλογος"

Και τώρα; τον ρώτησε. Αυτός καθόταν σε μια καρέκλα σκηνοθέτη
με την πλάτη γυρισμένη στα ερείπια.
Φορούσε μαύρα γυαλιά.
Τώρα, της είπε με βραχνή φωνή,
είσαι απλώς μία συλλογή ποιημάτων που τελειώνει.

(από τη συλλογή "Το σημείωμα της Οδού Ντεσπερέ", εκδ. Πόλις, 2018)

Δημήτρης Σάλτος: "Η μαγεία της περιπλάνησης"

Οι ποιητές συνήθως πλέον μοιάζουν με αργόσχολους επιβάτες αστικών λεωφορείων.
Δίπλα στ’ ανοιχτά παράθυρα καθισμένοι  Βυθισμένοι στις σκέψεις τους  Χαζεύουν τα τοπία που φεύγουν Ταξιδεύουν με τις μυρωδιές των γυναικών  Σοκάρονται καμιά φορά απ’ το θέαμα κάποιου άστεγου Και γράφουν γράφουν γράφουν. 
Ποτέ δεν φαίνεται να τους ενδιαφέρει  Ποιος είναι στο τιμόνι Και ποιος ο προορισμός.

(από τη συλλογή "Ναυαγοί στην λεωφόρο", εκδ. Κύμα 2017)

Τασούλα Επτακοίλη: "Προσωπογραφία"

Γεννήθηκα σ' ένα χωράφι στάχυα που κυμάτιζαν σε κάθε εκπνοή σου. Έμαθα να περπατώ για να 'ρθω προς το μέρος σου και να μιλώ ακούγοντας τη φωνή σου. Ξαναγεννήθηκα ένα μεσημέρι σ' έναν κήπο γεμάτο χρυσάνθεμα, κάτω από τα κλειστά σου βλέφαρα. Και με το δάκρυ σου, εγώ που σώθηκα από τον κατακλυσμό, είδα πώς είναι να πνίγεσαι σε μια σταγόνα.

(από τη συλλογή "Η γυναίκα στο ασανσέρ", εκδ. Καστανιώτη, 2018)

Δημήτρης Π. Κρανιώτης: "Όχι λοιπόν"

Το "ναι" δεν σου άξιζε Όχι γιατί με πρόδωσες Όχι γιατί έφυγες
Εν δυνάμει ψέμα Κάθε όρκος σου Μ’ έσπρωξε Στην άβυσσο της οργής
Είσαι το τελευταίο Σημείο στίξης Των ψηγμάτων ντροπής Που απέμειναν
Μετά την τελεία Και την παύλα Πολύ πιο μετά Όχι λοιπόν!