Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Βασιλική Δραγούνη: "Αρχαία Μούσα"

Αρχαία Μούσα - φάντασμα της χαμένης πατρίδας της από πλημμύρες, πυρκαγιές, σεισμούς, βομβαρδισμένα ερείπια εντυπωμένα στο πρόσωπό της με μικροσκοπικά εικονογράμματα
σε μονοπάτια μνήμης γονατίζει ενάντια στον αέρα που φυσά νεκρά φύλλα και ιστορίες - θραύσματα από οδύσσειες επιβίωσης συσσωρευμένες γύρω της σαν τείχη που κρατούν την ιστορία αιχμάλωτή τους στα χαλάσματα.
Πρόσφατες αναρτήσεις

Μαρία-Λυδία Κυριακίδου : "Από παιδί"

Από παιδί παιδεύω
έναν φόνο.
Να σκοτώσω
παλεύω
εσένα.
Σκέψη μου σε είπα
αλλά το παν κτητικό
φυλακή.
Μάνα μου σε φώναξα,
μα απ’ όλες εσύ ήσουν η
Μήδεια.
Από παιδί παιδεύομαι
από έναν φόνο.
Παλεύω να
σκοτώσω
εμένα.

(από τη συλλογή "Αποδύοψις", εκδ. Πνοή, 2018)


Βαγγέλης Τασιόπουλος: "Οι μπαλάντες των εύχρηστων πραγμάτων"

Εύκολα λες ειδήσεις για τα πράγματα 
μιλάς για την ποιότητα των υλικών
τις επιστρώσεις του μετάλλου
το άχρηστο μέρος των αισθήσεων.
Η αδεξιότητά σου φυσικά περιορίζεται 
σε κάθε απόπειρα του νου να φανταστεί 
και μένει αξόδευτη 
ώσπου να τρέξουν τα φουγάρα μαύρη λάσπη 
κι οι εορτοφόροι αθίγγανοι   
να υποψιαστούν της ιστορίας το τέλος.
Έτσι λοιπόν
τις μέρες που ξεχνούσανε τα σύννεφα 
οι σαλτιμπάγκοι άρπαζαν τα σκοινιά
κι ασκούνταν στη σιωπή
ανέβαιναν τις κλίμακες της μουσικής
με τις μπαλάντες τους
αντάλλασσαν οιμωγές και χάχανα ενίοτε.
Το πλήθος τους επευφημούσε -πόσο κοντά 
η χαρά κι ο θάνατος- 
όσα σκαρφίζονταν παράτολμα για λίγη δόξα. Ύστερα τρύπωναν στα σπίτια τους     
έπαιρναν θέση στο τραπέζι και πριν αρχίσει καν η προσευχή 
αποκαλύπτονταν.    
Ρουφούσαν το κρασί των θεατών τους
κατασπάραζαν τα πλούσια ελέη τους 
μοιράζονταν τον πλούτο τους για λίγο κίνδυνο.
Ικανοποίηση πουλούσαν ακριβά
στο αποτρόπαιο μέλλον τους
με βασκανίες και θαύματα
κέρδιζαν το ψωμί τους.
Ήξεραν πια οι …

Γιάννης Ευσταθιάδης: "Μάθημα ωδικής"

Δεν έμαθα ποτέ να τραγουδάω σωστή φωνή δεν είχα ήμουν φάλτσος
«Τραγούδα τραγούδα» επέμενε η δασκάλα
«Δεν μπορώ κυρία δεν μπορώ» απαντούσα «δεν έχω φωνή δεν ξέρω καν να γράφω νότες»
Κι αυτή με περιφρόνηση «Τότε κάτσε και γράφε λέξεις»
έτσι με τιμώρησε

(από τη συλλογή "Μάθημα ωδικής", εκδ. Μελάνι, 2018)

Γιάννης Γλέζος: "Οι ποιητές…"

Στους Ποιητές θα πέσει, όπως πάντα, ο κλήρος να γεμίσουν την Κιβωτό με συναισθήματα, εμπειρίες, ηλιοβασιλέματα, πρωτοβρόχια και παπαρούνες των αγρών, νιφάδες χιονιού τη νύχτα, έρημες παραλίες κι έναστρες νύχτες, παιδικά παιχνίδια και φωνές, γλυκά τραγούδια και βουνοκορφές, ήρεμα συναισθήματα και αγάπες, φιλίες και φιλιά, χειρονομίες ανθρώπων και παρήγορη ανθρωπιά,
γιατί, αφού ο επερχόμενος Κατακλυσμός της Βάρβαρης, Τεχνολογικής, Θεαματικής και Καταναλωτικής Μαζοκρατίας θα τα εξαφανίσει όλα, ο μόνος τρόπος για να διασωθούν είναι να τα 'χουν αποθηκεύσει οι Ποιητές,
κάπου,
για να τα ξαναθυμηθούν και να τα χρησιμοποιήσουν πάλι οι άνθρωποι,
επάνω στο όρος Αραράτ της Μοναχικής τους Συνείδησης.